หลายอาทิตย์ที่แล้วได้ไปดูหนังเรื่อง HOME ของผู้กำกับและผู้ถ่ายภาพชื่อยานอะไรซักอย่างมา ก็คิดแล้วว่าต้องได้ดูรูปมุมสูงที่ถ่ายจากเฮลิคอปเตอร์แน่ๆ แล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เป็นหนังสารคดี ภาพสวยโคตร มันเหนือกว่าที่วาดภาพเอาไว้มาก เพราะครั้งแรกที่ได้ดูงานของคนนี้คือบังเอิญไปเจองานนิทรรศการอะไรสักอย่างหน้าลานเซ็นทรัลเวิร์ล ตอนแรกกะแค่โฉบไปดู แต่กลับยืนดูเป็นชั่วโมงๆ รูปพวกนั้นมันสวย สวยเกินกว่าจะคิดว่าเป็นรูปถ่าย ยังไม่นับ moment ที่เค้า capture มาได้ มันเป็นมุมมองที่ต้องกว้างมากๆ ถึงจะถ่ายรูปแบบนี้ได้ เอ่อ..ไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวกับ post นี้เท่าไหร่ เอาเป็นว่านอกจากภาพสวยที่จะได้ดูแน่ๆ หนังเรื่อง HOME ยังเต็มไปด้วยเรื่องจริง คำเตือนและความหวังเกี่ยวกับโลกเราใบนี้
สืบเนื่องมาจากหนังเรื่อง HOME เลยมาคิดถึงบ้านเรา สงสัยว่าตอนนี้ถ้าขึ้นไปถ่ายพื้นที่ทั่วประเทศไทยจากเฮลิคอปเตอร์แบบตายาน เราจะเห็นพื้นที่สีเขียวกับพื้นน้ำสักเท่าไหร่ คงจะขนลุกมากถ้าเกิดมันเหลือแต่เขียวแหว่งๆ น้ำในแม่น้ำแห้งๆ เป็นหย่อมๆ แล้วในที่สุดคนในบ้านเราต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับในหนัง แล้วในที่สุดๆๆๆๆ คนทั้งโลกได้แต่โทษคนรุ่นก่อนๆ (เช่นพวกเรา) ต้องทุกข์ทรมานกับสภาพโลกที่หมดความสมดุลย์โดยที่พวกเค้าไม่ได้ทำ หนังเรื่องนี้พยายามเล่าให้เห็นความจริงที่โหดร้าย น่ากลัว และเรียกสติคืนมาตอนหลังโดยพูดว่ามันสายไปแล้วที่จะมัวมาคิดในแง่ร้ายหรือหาคนผิด ให้มองดูและรักสิ่งที่เหลืออยู่ อย่าทำให้เลวร้ายไปกว่านี้… ตอนท้ายๆ ของเรื่องเลยเป็นการให้ความหวังโดยเล่าให้ฟังว่ามีหลายประเทศที่เริ่มทำแล้ว มีทั้งโครงการใหญ่ๆ หรือแม้แต่แค่ภาพความสุขของชุมชนที่พอเพียง เห็นแล้วก็ใจชื้นขึ้นมานิด อืมมม.. ไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวอีกแล้วกู แต่อยากฝากพวกนักการเมืองหรือข้าราชการระดับสูงบ้านเราแม่งน่าจะไปโกงกินกับโครงการแบบนี้ดีกว่าไปกินตึกกินถนนว่ะ เปิดวิสัยทัศน์กันหน่อยโว้ย โกงกินให้มันสร้างสรรค์นิดนึงจะเป็นพระคุณกับคนไทยตัวเล็กๆ ที่ทำอะไรไม่ได้มากอย่างกูมากครับ
วันนี้ไปเห็นศิลปะนาข้าวที่ญี่ปุ่นมา มันน่าจะไม่เกี่ยวเท่าไหร่หรอกกับเรื่องที่เล่ามา แต่อย่างน้อย เจ้าของนาข้าวพวกนี้คงมีความสุข และเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนร่วมอาชีพหาวิธีหาความสุข (และรายได้) ในอาชีพของตัวเองได้มากขึ้นเน้อ
