สืบเนื่องมาจากหนังเรื่อง HOME เลยมาคิดถึงบ้านเรา สงสัยว่าตอนนี้ถ้าขึ้นไปถ่ายพื้นที่ทั่วประเทศไทยจากเฮลิคอปเตอร์แบบตายาน เราจะเห็นพื้นที่สีเขียวกับพื้นน้ำสักเท่าไหร่ คงจะขนลุกมากถ้าเกิดมันเหลือแต่เขียวแหว่งๆ น้ำในแม่น้ำแห้งๆ เป็นหย่อมๆ แล้วในที่สุดคนในบ้านเราต้องตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับในหนัง แล้วในที่สุดๆๆๆๆ คนทั้งโลกได้แต่โทษคนรุ่นก่อนๆ (เช่นพวกเรา) ต้องทุกข์ทรมานกับสภาพโลกที่หมดความสมดุลย์โดยที่พวกเค้าไม่ได้ทำ หนังเรื่องนี้พยายามเล่าให้เห็นความจริงที่โหดร้าย น่ากลัว และเรียกสติคืนมาตอนหลังโดยพูดว่ามันสายไปแล้วที่จะมัวมาคิดในแง่ร้ายหรือหาคนผิด ให้มองดูและรักสิ่งที่เหลืออยู่ อย่าทำให้เลวร้ายไปกว่านี้… ตอนท้ายๆ ของเรื่องเลยเป็นการให้ความหวังโดยเล่าให้ฟังว่ามีหลายประเทศที่เริ่มทำแล้ว มีทั้งโครงการใหญ่ๆ หรือแม้แต่แค่ภาพความสุขของชุมชนที่พอเพียง เห็นแล้วก็ใจชื้นขึ้นมานิด อืมมม.. ไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวอีกแล้วกู แต่อยากฝากพวกนักการเมืองหรือข้าราชการระดับสูงบ้านเราแม่งน่าจะไปโกงกินกับโครงการแบบนี้ดีกว่าไปกินตึกกินถนนว่ะ เปิดวิสัยทัศน์กันหน่อยโว้ย โกงกินให้มันสร้างสรรค์นิดนึงจะเป็นพระคุณกับคนไทยตัวเล็กๆ ที่ทำอะไรไม่ได้มากอย่างกูมากครับ

วันนี้ไปเห็นศิลปะนาข้าวที่ญี่ปุ่นมา มันน่าจะไม่เกี่ยวเท่าไหร่หรอกกับเรื่องที่เล่ามา แต่อย่างน้อย เจ้าของนาข้าวพวกนี้คงมีความสุข และเป็นแรงบันดาลใจให้เพื่อนร่วมอาชีพหาวิธีหาความสุข (และรายได้) ในอาชีพของตัวเองได้มากขึ้นเน้อ

10 วัน 2 ล้านกว่า views เจ๋งเว่ย แม้น!